Rolmodel

Katinka DirkenWerken als huisarts na een beroerte: het kan echt

in samenwerking met Hans Grundmeijer *

Het leven was mooi, vol en goed georganiseerd. Ik had een lieve man, 4 meiden van 15, 18 en een tweeling van 21 jaar oud. Ik werkte met veel plezier als huisarts in loondienst bij de Zorggroep Almere in gezondheidscentrum Castrovalva. Ik was daar ook medisch manager. Ondertussen deed ik een promotieonderzoek bij Toine Lagro met als onderwerp “vrouwen met jicht”. Ik deed veel, achteraf te veel.

Eind december 2007 kreeg ik een heftige migraine aanval die 2 weken duurde. Ik had ooit tijdens mijn puberteit last van migraine gehad, sindsdien nooit meer. Ik vond het raar. Ik ben naar de neuroloog geweest via mijn huisarts. Die constateerde geen afwijkingen. Ik vierde begin januari met dierbare vrienden mijn 50e verjaardag. De onrust over de hoofdpijn bleef op de achtergrond aanwezig.

Lees meer...

Ineke KlingePhD, Chair H2020 Advisory Group on Gender

 

Ik heb bepaald geen standaard wetenschappelijke loopbaan (wat is dat eigenlijk?) gehad, maar heb uiteindelijk kunnen doen wat ik belangrijk vind. Ik heb in alle vrijheid mijn wetenschappelijke interesse kunnen volgen en al pionierend bereikt dat het nieuwe vakgebied van Gender Medicine een groot draagvlak en aanzien heeft verworven in Europa. En nu ook in Nederland, getuige het door VWS gefinancierde onderzoeksprogramma Gender & Gezondheid ondergebracht bij ZonMw.

Ik heb aan de VU in Amsterdam biologie gestudeerd met een specialisatie avant-la-lettre, in de biomedische richting. Direct daarna volgde een KWF fellowship aan het Nederlands Kanker Instituut: mijn onderzoek daar was gericht op de immuunrespons van melanoom patiënten. Een verdere loopbaan in het kankeronderzoek is er niet van gekomen, want privé omstandigheden dwongen mij betaald werk op te geven. Echter na een kleine 10 jaar was daar opeens het nieuwe verschijnsel van ‘vrouwenstudies’ en de Universiteit Utrecht wilde investeren in ‘vrouwenstudies biologie’ en had daar geld voor over. En daar greep ik de kans om mijn interesse in de vrouwenbeweging te combineren met mijn wetenschappelijke vorming. Dat was 10 jaar eerder niet mogelijk geweest! Het heeft geresulteerd in een proefschrift over osteoporose bij vrouwen, vanuit een gender perspectief. Dat had ik onder de knie gekregen door de intensieve samenwerking met en training in gender theorieën in een multidisciplinaire ‘promovenda club’ o.l.v. Rosi Braidotti. Het geld voor dit traject van 8 jaar had ik zelf bijeengescharreld.

 

Lees meer...

Omaima TahirMD-PhD traject Kindergeneeskunde en Immunogenetica VUmc

 

‘Zo waarlijk helpe mij God almachtig’, antwoordde ik met trillende stem. Na een persoonlijke toespraak van de voorzitter en alle felicitaties komt het besef.. IK BEN EINDELIJK ARTS!

Mijn naam is Omaima El Tahir, 25 jaar. Het klinkt misschien cliché maar als vijfjarig meisje wist ik al dat ik dokter wilde worden. Vastberaden, intrinsiek gemotiveerd begon ik vol passie aan mijn reis met specialisatie tot kinderarts als bestemming. Het afleggen van de eed is een grote tussenstop maar ik ben er dus nog niet. Het verwezenlijken van dit deel van de reis was niet vanzelfsprekend.

Lees meer...

Rolmodel Sandra KooijPsychiater en onderzoeker bij PsyQ in den Haag. Assistant professor psychiatrie

 

In 1995, nog tijdens de opleiding tot psychiater, stuitte ik op patiënten met klachten van impulsiviteit en woedebuien, passend bij een persoonlijkheidsstoornis, maar dat was het toch niet. Het voelde anders... ADHD was een kinderpsychiatrische stoornis, die bleek voort te duren bij volwassenen, maar in de volwassenen psychiatrie ontbrak de kennis om de diagnose vast te stellen, laat staan te behandelen. Dit gegeven leek goed aan te sluiten bij het gesignaleerde probleem van de niet passende persoonlijkheidsdiagnose.

Lees meer...

Rolmodel Henriette v.d. HorstSinds oktober 2007 hoogleraar huisartsgeneeskunde en afdelingshoofd, eerst van de afdeling huisartsgeneeskunde, sinds mei 2012 van de afdeling huisartsgeneeskunde & ouderengeneeskunde. Sinds maart 2015 voorzitter van een van de zes divisies van VUmc.

Toen ik vorig jaar mijn thuisfront liet weten dat ik benoemd was tot divisievoorzitter, stuurde mijn 21-jarige dochter een WhatsAppje ‘En nu door naar de raad van bestuur, mam’.  Ik appte terug dat geen haar op mijn hoofd daar aan dacht, maar dat het me wel iets voor haar leek. Ik heb heel lang geroepen dat ik geen ambitie heb, maar bij nader inzien…

 

Lees meer...

Sylvie Lo fo WongWat zijn voor jou de belangrijkste resultaten van je onderzoekswerk? Waarom?
Het belangrijkste resultaat vind ik dat er nu onderzoek plaatsvindt naar partnergeweld vanuit de huisartspraktijk omdat het steeds zichtbaarder wordt wat de gevolgen van geweld zijn voor de gezondheid van vrouwen en wat de effecten zijn op kinderen/jongeren.  Ik zou nog veel meer onderzoek willen doen, want er is nog veel onbekend op dit gebied. Verder vind ik het belangrijk dat het thema zo langzamerhand bespreekbaar is geworden onder huisartsen en dat de nascholingsbehoefte toeneemt. Nog lang niet genoeg trouwens.

Lees meer...

Maleene de Ridder klRegelmatig krijg ik de vraag waarom ik me in mijn werk richt op artsen en een boek voor vrouwelijke artsen heb geschreven. In deze rubriek vertel ik graag over mijn loopbaan. Voor mij een reis die niet alleen draait om de bestemming.
Op de middelbare school was voor mij de keuze tussen een A of B-pakket snel gemaakt. Met een witte jas, een ziekenhuis en mensen helpen als toekomstbeeld hoefde ik daar niet over na te denken. Dat ik geen arts ben geworden, heeft vooral met mijn oplossingsgerichtheid te maken en minder met de Numerus Fixus. Loopbaan-technisch ben ik een echte gaandewegleerder. Ambitieus, maar door mijn positieve inslag en improvisatietalent geen planner. Al doende heb ik mijn weg gevonden. Met achteraf bekeken een duidelijke lijn en missie.

Mijn eerste baan vond ik bij toeval. Vlak voor de zomervakantie hoorde ik erover. In een split-second voelde ik dat dit iets wat voor mij was en twee gespreksrondes later tekende ik mijn contract als adviseur arbeid en gezondheid. Toen wist ik nog niet wat het betekende om als eerste vrouw te gaan werken op een research-afdeling en tegelijk mannenbolwerk. Na ruim acht jaar pionieren, vervolgde ik mijn weg bij TNO. Zelfde vakgebied, een andere setting en weer als eerste vrouw. Nu weet ik dat deze ervaringen bepalend zijn geweest voor mijn kijk op het combineren van werk en zorg. Opvallend genoeg waren het een aantal mannelijke collega’s die mij daarbij vooral de weg hebben gewezen. Zij lieten zien dat je je ambities kan combineren met een gezin. Zij en hun vrouwen waren hun tijd toen ver vooruit.

Lees meer...

Rolmodel - Gülsah Keskin-CanAllereerst wil ik de redactie van de Nieuwsbrief van de Vereniging van Nederlandse Vrouwelijke Artsen hartelijk bedanken voor deze uitnodiging om in de rubriek van rolmodel te schrijven. Hoewel ik “rolmodel” een groot woord vind, ben ik zeer vereerd een bijdrage te leveren aan onze mooie vereniging. Ik heb twee jaar terug kennis gemaakt met de VNVA. Het was een ware eyeopener om zoveel gemotiveerde en gepassioneerde vrouwen bij elkaar te zien. Ik voelde me gewaardeerd en mijn mening werd serieus genomen. Een van de onderwerpen waar ik bij betrokken ben geweest is carrièreplanning. In mijn verhaal wil ik het hebben over een van de factoren die in weg kunnen zitten bij het maken van carrière. Het is mijn observatie dat de huidige generatie studenten geneeskunde of beginnende artsen vaak hiermee te maken hebben. Ik noem het angst.

Angst wordt gedefinieerd als “gevoel van beklemming, vrees, onveiligheid of onzekerheid” (www.vandale.nl). Het was een gevoel die ik vroeger niet goed kende. Ik ben geneeskunde gaan studeren om van de wereld een beter plek te maken en  te zorgen voor de zwakken. Mede daarom heb ik tijdens mijn studie allerlei activiteiten ontplooid als lid van de “International Federation of Medical Students’ Associations” (IFMSA). Pas tijdens mijn coschappen maakte ik kennis met onzekerheid. Ik had het gevoel dat er van mij werd geacht meteen een keuze te maken voor een richting en daar helemaal voor te gaan. Echter vond ik bijna alle specialismen interessant en elk coschap bracht mij aan de twijfel. Dit heeft er toe geleid dat ik twee keer mijn keuze voor de oudste coschappen heb veranderd. Met name omdat het verkrijgen van een felbegeerde ANIOS plek toch voor een deel van je keuze voor een bepaalde coschap afhangt. Na mijn afstuderen heb ik een tijd met de angst rondgelopen dat ik niet de juiste keuze had gemaakt. Dat heeft mij onnodig tegengehouden in meteen solliciteren naar een arts-assistenten plek. Maar er was geen goed of fout.  “Success is a journey not destination.” 

Ook het kiezen voor een wetenschappelijk stage heeft mij aan twijfelen gebracht. Het is een kans om ergens binnen een team te komen, wat je kansen voor opleidingsplek kan vergroten. Een aardige arts besloot mij een keer te begeleiden. Zijn boodschap was dat ik artikelen moest publiceren, het liefst op een afdeling helemaal in Nieuw-Zeeland. Als ik geluk had vond ik het ook nog een leuk onderzoek. Uiteindelijk heb ik het geweigerd, omdat ik vond dat ik niet voldoende was gemotiveerd voor dat onderzoek. Een slimme keuze? Dat weet ik niet. Is onze loopbaan niet een zoektocht naar mogelijkheden en daarin een verstandige keuze te maken die je verder zal brengen? Willen basisartsen daarom niet kiezen voor een opleiding waar genoeg opleidingsplekken zijn, ruimte is om parttime werken voor je gezin en genoeg banen zijn als klaar bent? In de afgelopen maanden als arts ben ik de confrontatie aangegaan met mijn angsten. Ik heb ontdekt dat mijn grootste drijfveer mijn passie is. Wat ik wil bereiken is niet makkelijk, maar ik laat me niet leiden door mijn angsten. Heb doorzettingsvermogen en een sterke wil. Vergeet niet: “The only thing standing between you and your goal is the bullshit story you keep telling yourself as to why you can’t achieve it.’’ (Jordan Belfort).

Lees meer...

Een vrouw met een missie

Kennismaking met Giliam Kuijpers door Sylvia Buis

 

APAfotografie rechtenvrij GiliamKuijpers 03De KNMG, van oudsher een ‘mannenbolwerk’ is aan het feminiseren aan de top. Met Wendela Hingst kwam de eerste vrouwelijke directeur en  Giliam Kuijpers is sinds enkele maanden directeur Beleid & Advies. Ik sprak met haar ter kennismaking en om te kijken naar raakvlakken met de VNVA. En die zijn er voldoende.

Giliam is een mooi rolmodel voor specialisten die met hart en ziel voor een specialisme gaan, en dan bemerken dat er meer is naast het directe arts-patiënt contact en uiteindelijk besluiten afscheid te nemen van de artsenpraktijk omdat het hen beter past. Tijdens haar zwangerschap – in opleiding tot kinderarts – bloeide de interesse voor ‘breder kijken’ op, al vervolgde ze wel haar opleiding. Zij verbaasde zich toen al over de dokterscultuur van competitie, hard werken en weinig ruimte voor de arts als persoon. Twee maal een hartinfarct op 34-jarige leeftijd (een klassiek voorbeeld van atypische klachten, door huisarts en haarzelf weggezet als hyperventilatie, vandaar ook haar interesse voor gendersensitieve geneeskunde) zette haar verder aan het denken. In haar ziekenhuis begon ze met het opzetten van evaluatiegesprekken (IFMS). Ze straalt als ze hierover vertelt, want ze merkte hoe dicht dit thema haar raakte en haar inspireerde. Opeens was ze een vrouw met een missie: zorgen voor goede professionele ontwikkeling van artsen en daarnaast het stimuleren van een open feedbackcultuur onder artsen. Ze breidde dit uit en ging voor 50% werken in de sociale pediatrie, een deelspecialisme dat zich richt op thema’s als kindermishandeling en ontwikkelingsproblematiek. Een Master Verandermanagement bood de gelegenheid om dieper na te denken over hoe veranderingsprocessen gaan (of vaak niet gaan) en tevreden met  50-50% verdeling  tussen patiënten zorg en beleid kwam de vacature van de KNMG. Deze is haar op het lijf geschreven, en ze geniet van het uitzetten van nieuwe lijnen voor de KNMG. Haar timing was een toevalstreffer. Giliam kwam precies binnen op het moment dat er ook ruimte voor verandering was.

Het beleidsplan van de KNMG bestaat uit 5 nieuwe programma’s: Versterking van de medische professional, Gezondheid Voorop, Bescherming beroepsgeheim, Optimale Laatste Levensfase en Versterking van kwetsbare patiënten. Je zou ze kunnen vergelijken met de zuilen van de Domus Medica, met als fundament de artseneed. Voorop staat, zo benadrukt Giliam, dat de KNMG als landelijke artsenfederatie het voor en namens alle artsen ontwikkelt. Naast de beleidsafdeling kent de KNMG een afdeling Opleiding en Registratie en afdeling Medisch contact.   

Wat betreft genderspecifieke geneeskunde vertelt Giliam dat we moeten  blijven kijken hoe we zorg op maat voor de patiënt, gekoppeld aan diversiteitsvraagstukken, kunnen verbeteren. De KNMG onderzoekt de mogelijkheden om daar voor 2017 een speerpunt van te maken, en daarom zijn we heel blij dat Giliam op 19 maart op ons gendersymposium zal spreken over de nieuwe koers van de KNMG en gendervraagstukken.

De vraag kwam naar boven of een vereniging voor vrouwelijke artsen, die mannen per definitie uitsluit ook al staan zij open voor een meer feminiene kijk op de geneeskunde, wel van deze tijd is. Natuurlijk, dat blijven we ons afvragen en met Giliam sprak ik over thema’s die geagendeerd moeten blijven zoals verschillen in doorstroom van mannen en vrouwen naar hogere posities en maatschappen,  de achterstand van vrouwelijke allochtone dokter in de doorstroom naar specialismen, en de feminisering van de geneeskunde. Kortom, thema’s genoeg om over verder te praten en raakvlakken (en enthousiasme) genoeg!

 

Lees meer...

AMY 2015.01.25 Amy Besamusca klIn mijn werk als psychiater ben ik veel in contact met mensen die problemen, maar vaak ook mooie levensopvattingen en inspirerende ideeën hebben. Daarin zie ik hoe vrouwen de wereld draaiende houden en hun krachten aanwenden op kleine en grote schaal. Het is een genoegen om velen bij te staan en te helpen hun kwaliteiten handiger in te zetten, als dat even niet vanzelf gaat. De helft van mijn carrière was gericht op bestuurlijke activiteiten in de zorg en raakvlakken daarvan. Hierbij was ik steeds gericht op het ontwikkelen, actualiseren en uitdragen van visie en het faciliteren van al diegenen die zich inzetten voor de uitvoering van kwalitatief goede zorg, en het neerzetten van een werkbare structuur in een goede sfeer. Waar besturen kan worden vergeleken met het afhakken van een rotsblok tot een grove structuur voor een later beeldhouwwerk, is behandelen het met een klein beiteltje uitwerken van een precieze vorm. De tweede helft van mijn loopbaan besloot ik mij volledig in te zetten voor het fijne werk als behandelaar, arts, psychiater en psychotherapeut, waarbij ik het psychotrauma als belangrijkste werkveld koos. Dat werd mijn rozentuintje, met veel nadruk op multiculturaliteit.

Zo heb ik in Nederland veel gewerkt met mensen uit de Mediterrane en Caribische regios en werk ik nu met expats in Nederland. Daarnaast werk ik in Afrika in post-conflict regios, vooral in het Grote Merengebied. Daar ben ik ongeveer driemaal per jaar een maand voor consulten en help ik om artsen, psychologen en verpleegkundigen op te leiden. In mijn boek 'Wij zijn allemaal nomaden' (2014) heb ik beschreven hoe het proces zich afspeelt als je in een andere cultuur binnenstapt als werkgast.Cultuur, gedrag en interactie houden mij dagelijks bezig, met de wisselwerking tussen maatschappij en individu, de consequenties, coping en keuzes die eruit voortvloeien. Ook de interactie tussen mensen speelt daarbij een rol, en de plaats die vrouwen innemen in veel belangrijke processen. Mijn doel is daarnaast om gericht kennis over te (doen) dragen omdat mensen daardoor in principe zelfredzamer kunnen worden. Ik ben dus niet zozeer een wetenschapper als wel gewoon een praktische dokter. Sinds medio 2014 ben ik lid van de Commissie Corrie Hermannprijs.

Lees meer...

VNVA in het kort

  • De VNVA behartigt de belangen van de vrouwelijke artsen. De vereniging acht het van groot belang dat alle vrouwelijke artsen hun talenten optimaal kunnen benutten en daardoor een hun passende positie in de gezondheidszorg kunnen innemen. Tevens zet de vereniging zich in voor het inweven van seksespecifieke geneeskunde in opleiding en praktijk. Daarbij stimuleert de VNVA de gewenste maatschappelijke veranderingen…

Volg ons

VNVA op sociale media