HomeNieuwsBlogsWaar begint en eindigt jouw verantwoordelijkheid?

Waar begint en eindigt jouw verantwoordelijkheid?

Waar begint en eindigt jouw verantwoordelijkheidAls niet-arts en wel-coach van vrouwelijke artsen en wetenschappers schrijf ik deze column. Daarbij wil ik eerst iets kwijt om me vrij te voelen een column schrijven. 25 jaar werk ik nu binnen de medische en academische wereld. Wat ik zeggen wil, is dat ik zoveel respect heb voor jou als arts. De lange en zware opleiding, de pittige werkweken en de veeleisendheid van het vak. Dat gekoppeld aan de drive die ik zo vaak zie: echt, petje af.

In mijn werk met artsen is verantwoordelijkheid vaak een thema. Dat zal je niet verbazen. En dan vooral: waar eindigt jouw verantwoordelijkheid. Ik richt me dan met name op niet-patiënt gerelateerde zaken. Waar eindigt jouw verantwoordelijkheid binnen de vakgroep, (groeps)praktijk of maatschap? Dit thema is sowieso al vaak een thema bij vrouwen. Ook bij mij trouwens! Maar bij vrouwelijke artsen helemaal. Als ik deze vraag stel, valt er dan ook vaak een stilte. Bij jou misschien ook?

 

Dit thema speelde in ieder geval wel bij Janine, voorzitter van de vakgroep Kindergeneeskunde. Het was al onrustig in en rond de vakgroep door de oprichting van een vrouwkind centrum, een medische calamiteit en gedoe met de Raad van Bestuur over financiën. Maar waar zij het meeste van baalde, was de vakantieplanning voor 2017. Deze kwam maar niet rond. Vorig jaar was het ook al lastig gegaan. De collega die roosterde, had het toen niet zo tactisch aangepakt. Hij had eigenstandig een indeling gemaakt die veel onvrede veroorzaakte. Daarom had zij deze klus dit jaar naar zich toegetrokken. Logisch voor haar, want zij was de voorzitter.

 

Ik heb haar toen vier vragen gesteld.

  • •    Waarom trek je de verantwoordelijkheid naar je toe?
  • •    Wat is het effect als je deze verantwoordelijkheid op je neemt?
  • •    Wat gebeurt er als je deze verantwoordelijkheid niet op je neemt?
  • •    Hoe voelt het voor jou als je deze verantwoordelijkheid los laat of minder naar je toe trekt?

 

Janine’s reactie: ‘Eigenlijk heb ik er niet zo goed over nagedacht. Ik vond gewoon dat dit mijn taak was. Als ik eerlijk ben, is het effect dat ik het opgepakt heb nu desastreus. De roosteraar voelt zich gepasseerd, de collega’s zijn stil en afwachtend en de manager is boos omdat ik nog geen planning kan geven. Zelf ben ik enorm gefrustreerd en kost het mij enorm veel tijd. Op het moment dat ik deze taak naar me toe trok, was mijn grote angst dat de onderlinge verhoudingen verstoord zouden raken als ik de roosteraar weer zou vragen de planning te maken omdat hij gewoon alle artsen inplant naar zijn eigen inzicht .’

 

Door het beantwoorden van deze vragen besefte Janine dat haar interventie vanuit een goed bedoeld verantwoordelijkheidsgevoel veel negatieve effecten had. En dat zie ik vaker. Voor mijn gevoel kunnen we als vrouwen nog een grote slag slaan door naar onszelf te kijken. Ik tenminste wel.

 

Alle verantwoordelijkheid in je werk of in je gezin naar jezelf toetrekken is een patroon, een automatisme. Met als effect dat je anderen verantwoordelijkheid ontneemt en in reactief gedrag duwt.

 

Dit patroon doorbreken, is lastig maar wel mogelijk door het stellen van de bovenstaande vragen. Dit traint je om te kijken waar jouw grenzen liggen.

Hoe Janine dit planningsvraagstuk heeft opgelost? Als eerste is ze naar de roosteraar gegaan. Zij heeft hem met behulp van de bovenstaande vragen uitgelegd wat er gebeurd is en hoe zij inziet dat zij zijn verantwoordelijkheid onterecht heeft overgenomen. Samen hebben ze toen alles op een rij gezet en de knelpunten geanalyseerd. Vorig jaar is de roosteraar de fout in gegaan. Hij had de knelpunten op zijn eigen manier opgelost en direct gecommuniceerd naar zijn collega’s. Ook hij handelde toen vanuit zijn verantwoordelijkheidsgevoel, maar met grote onvrede tot gevolg.
Samen hebben ze besloten om de knelpunten te mailen naar de collega-vakgroepleden met de vraag: ‘Wat kan jij aanbieden om deze knelpunten op te lossen en wat heb jij nodig om dit aanbod voor jou acceptabel te laten zijn?’. Deze vragen bleken voldoende te zijn om de vakgroepleden zich mede verantwoordelijk te laten voelen voor het planningsvraagstuk.

 

Heel veel succes in 2017 met het benoemen van wat jouw verantwoordelijkheid wel en niet is!
Margreet van Rixtel
Oprichter Topvrouw.nl

 

 

Laatst aangepast op donderdag, 22 december 2016 10:12

VNVA in het kort

  • De VNVA behartigt de belangen van de vrouwelijke artsen. De vereniging acht het van groot belang dat alle vrouwelijke artsen hun talenten optimaal kunnen benutten en daardoor een hun passende positie in de gezondheidszorg kunnen innemen. Tevens zet de vereniging zich in voor het inweven van seksespecifieke geneeskunde in opleiding en praktijk. Daarbij stimuleert de VNVA de gewenste maatschappelijke veranderingen…

Volg ons

VNVA op sociale media